Islam Darshan

हिदुस्थानाची प्राचीन परंपरा

Published : Sunday, Mar 06, 2016

दिव्य कुरआनने प्रदान केलेल्या प्रकाशात जेव्हा आम्ही हिदुस्थानाच्या प्राचीन आणि आधुनिक परंपरा व रूढीचे निरीक्षण करतो तेव्हा त्यात आम्हाला सत्याच्या उरलेल्या खाणाखुणा ठळकपणे दिसतात. विविध रूढी परंपरा आणि कल्पनांमुळे सत्याला किती का शंकास्पद केले असले तरी सत्याच्या खाणाखुणा पूर्णपणे पुसल्या गेल्या जात नाही.

एकेश्वरवादाच्या श्रध्देनंतर आखिरत-परलोकाची धारणा/विश्वास इस्लामी आवाहनाचा अत्यंत महत्त्वपूर्ण आधार आहे. विभिन्न कारणांनी परलोका-संबंधीच्या श्रध्देविरुध्द असलेल्या कल्पना हिदुस्थानात रूढ होत गेल्या आहेत यात शंका नाही, तरी सुध्दा ‘परलोका’ ची कल्पना हिदुस्थानी बुध्दी व मनातून नाहीशी होऊ शकली नाही, ही वस्तुस्थिती आहे. वैचारिक मतभिन्नतेमुळे आखिरत परलोकांच्या विश्वासावर अत्यंत वाईट परिणाम झाले आहेत यात शंका नाही. परंतु असे असतानाही हल्ली सुध्दा अंतःकरणातून तोच स्वर निघत आहे. म्हणून परलोकाच्या विश्वासाचे श्रेष्ठत्व व तिची सत्यता अशा प्रकारे स्पष्ट केली जावी की जेणेकरून लोकांच्या मनातील शंकाकुशंकाचे निरसन व्हावे. त्यांनी त्या विश्वासाला आपली हरवलेली संपत्ती समजावे, ही गोष्ट आवश्यक ठरते. आम्ही याठिकाणी काही अशा गोष्टी प्रस्तुत करू इच्छितो की जेणेकरून कल्पना येऊ शकेल की हिदुस्थानाच्या प्राचीन परंपरेनुसार आखिरत-परलोकाची श्रध्दा ही एखादी अनोळखी विश्वास व श्रध्दा आहे असे नाही तर याउलट ती येथील सर्वाधिक प्राचीन आणि मूळ श्रध्दा राहिली आहे. तत्त्वज्ञानांची याठिकाणी काही अशा प्रकारे वाढ झाली की सदरहू श्रध्दा त्यात झाकली गेली. किबहुना ती परस्पराविरुध्द विचारांदरम्यान गुंतागुंताची बनली. जे लोक सत्याचे आवाहन करण्यासाठी उभे राहतील त्यांनी योग्य विश्लेषण व शहानिशा करून स्पष्ट केले पाहिजे की या संबंधात वाट चुकणार्यांची कोणत्या ठिकाणी व कशा प्रकारे दिशाभूल झाली आहे. तसेच परलोकाची चैतन्यमय श्रध्दा नाहिशी झाल्यामुळे कशा प्रकारे सत्य धर्म अंधःकारात जाऊन पडला आहे. त्यामुळे वास्तविक धार्मिक भावना व लोकांच्या विचार व आचारांवर अत्यंत अनिष्ट परिणाम उमटले आहेत, हे स्पष्ट केले पाहिजे.

वास्तविक ‘श्रध्दे’पासून दूर राहून माणसाने इतर कोणत्याही श्रध्देचा अवलंब केला तर ती सत्याच्या तुलनेत निकृष्ट आणि खालच्या दर्जाचीच राहील. अशा निकृष्ट ‘श्रध्दे’च्या प्रभावाखाली असणारी मने सुध्दा खालच्या पातळीकडेच झुकलेली राहतील. अशा अवस्थेत जगणारा माणूस आपल्यासाठी जी जीवन पध्दती आणि तत्वज्ञानाचे नियोजन करील त्यात सुध्दा उच्चता आणि विशालतेचे वैभव राहू शकत नाही. मानवी प्रकृतीस्वभाव त्या सुख व समाधानाला आणि शांती व चैतन्याला सातत्याने शोधत आहे. ते प्राप्त करुन देण्यास कारणीभूत ठरेल अशी त्याच्याकडून अपेक्षा केली जाऊ शकत नाही.

संबंधित लेख

  • परलोक विश्व

    पुण्य व पाप, सन्मार्ग व वाममार्ग, सत्कर्म व दुष्कर्म, न्याय व अन्याय, दया व निर्दयता, लज्जा व निर्लज्जता आणि ईश्वरीय आज्ञापालन व ईश्वरीय बंडखोरी हे समान होऊ शकत नाही. तसेच या परस्परविरोधी कृत्यांचा परिणाम- देखील एकच असू शकत नाही. सत्कृत्याचा परिणाम चांगला आणि दुष्कर्माचा परिमाण वाईटच असला पाहिजे. पुण्यवानाला बक्षीस आणि पापीला शिक्षा ही मिळालीच पाहिजे. परंतु आपण पाहतो की, असे घडत नाही. सत्कर्माला लाभ व बक्षीस तसेच पापाची, दुष्कर्माची शिक्षा मिळतेच असे नाही. असेही घडते की, सन्मार्गी, सदाचारी लोक संकट व त्रास सहन करतात आणि वाईट, वाममार्गी लोक चैन व ऐश करतात. गरीब, लाचार लोक अत्याचारांना बळी पडून अन्यायाच्या जात्यामध्ये भरडले जातात. त्याचप्रमाणे ज्ञान, कौशल्य, कला सदाचार व संस्कृती प्रगतीपथावर असूनसुद्धा अगदी तीच दयनीय स्थिती आहे.
  • अपराधांच्या शिक्षेची इस्लामी कल्पना

    जी शिक्षा एखाद्या व्यक्तीस गुन्ह्यांपासून रोखण्यासाठी देण्यात येते, तिला शरियतमध्ये ‘अकूबत‘ असे म्हणतात. शिक्षेची इस्लामी कल्पना व स्वरुप इस्लामध्ये गुन्हेगारास शिक्षा देण्याचे तीन प्रकार आहेत. शरियतने ज्या अपराधांची शिक्षा निश्चित ठरवून दिली आहे, ती शिक्षा या प्रकारात मोडते. उदाहरणार्थ, चोरी करणार्याचे हात कापणे, व्यभिचाराची शिक्षा दगडाने ठेचून ठार मारणे अगर कोरडे मारणे, दारु पिण्याची शिक्षा चाळीस कोरडे मारणे, वगैरे होय. दुसरा प्रकार हा देहदंडाच्या शिक्षेसंबंधी आहे. उदाहरणार्थ, हत्येची शिक्षा मृत्यूदंड, कान कापण्याची शिक्षा कान कापणे, नाक कापण्याची शिक्षा नाक कापणे, हात कापण्याच्या अपराधाची शिक्षा हात कापणे, अर्थातच शरीरास ज्याप्रकारे इजा पोचविण्याचा अपराध केला असेल, अगदी तंतोतंत तशीच शिक्षा देणे हा शिक्षेचा दुसरा प्रकार आहे
Copyright © 2015 Islamdarshan. All Rights Reserved. [Best viewed in IE 10+, Firefox 20+, Chrome , Safari5+, Opera12+ ]